|



สุขสันต์วันสงบสุขแห่งโลก
กิเลสโฉบความฝันอันแสนหวาน
ความทุกข์ยากปนเปื้อนมายาวนาน
อาจเหลือความเป็นจริงดิ้นต่อไป...
กลอนบทนี้...แต่งขึ้นเมื่อพศ.48หลังวันที่พ่อผ่าตัดสมอง วันนั้นร้องให้จนเกือบไม่เหลือน้ำตา เจอพ่อในห้องICUกี่ครั้งนพก็จะจับมือพ่อนวดเท้าให้พ่อ
ยกแขนขานวดให้เปิดเพลงให้พ่อฟัง
ณ.วันนี้ไม่มีร่างพ่อนอนทนทุกข์ทรมานอีกต่อไปแล้ว
นพจับมือพ่อเป็นการจับมือกันครั้งสุดท้ายก่อนจะเผา
มือพ่อเย็นและนุ่ม (ในใจนพอยากกอดพ่อมาก)
เมื่อเผาพ่อแล้วนพร้องให้ไม่มาก เพราะรู้ว่าซักวันหนึ่งจะต้องมีวันนี้ วันนี้ที่พ่อจะหายเจ็บปวดและทรมาน แล้ววันนั้นก็มาถึงพ่อไปสบายแล้วนะ...พ่อจ๋า

นอลนอล...
นอลนอลจะจำตาตาของนอลนอลได้
นาโน...
นาโนเกิดมาตาตาไม่สามารถกอดนาโนได้
จบ...
ปล.พ่อจ๋านพจะจำรอยยิ้มและอ้อมกอดพ่อไปนานแสนนาน
รักพ่อเท่าชีวิต..

|